Μεταφράζουμε παρακάτω δύο κείμενα που θέτουν σοβαρούς προβληματισμούς για το τι εννοούμε όταν μιλάμε για αντίσταση, αλληλεγγύη και άρνηση του πολέμου. Γίνεται να μιλάς για τις αναγκαστικές μεταφορές παιδιών της ουκρανίας στη ρωσία και τον τρόπο που αυτό πλαισιώνεται με όρους «βιοπολιτικής», χωρίς να μιλάς για το πώς η ίδια κρατική λογική «διαχείρισης ζωών» αποσιωπάται όταν αφορά την ουκρανία; Δηλαδή, χωρίς να μιλάς για τη βίαιη στρατολόγηση, την εδώ και 4 χρόνια απαγόρευση εξόδου από τη χώρα στους άντρες 18-60 χρονών (μέχρι πρότινος) και την εξαναγκαστική αποστολή στο μέτωπο;
Τα συντρόφια, οι «ανώνυμοι αναρχικοί», που ασκούν κριτική στους Solidarity Collectives δεν αμφισβητούν το έγκλημα της απαγωγής και του εκρωσισμού των παιδιών. Επιδιώκουν, αντιθέτως, να καταδείξουν πως τα δύο μέτρα και δύο σταθμά καταλήγουν να πλασάρουν τη λογική του «μικρότερου κακού», δηλαδή την αποδοχή της βίας του «δικού μας» κράτους ως αναγκαίας. Να καταδείξουν το πώς η επαναστατική αντιπολεμική θέση διαστρέφεται σε λαϊκομετωπική και ξεπέφτει στη σούπα του κρατικού αντιφασισμού, όπου ο πόλεμος, αντί να θεωρείται σύγκρουση κρατών και κεφαλαίων, που πάει χέρι χέρι με την καταστολή του «εσωτερικού εχθρού», μεταφράζεται σε ηθικό δίπολο (δημοκρατία/δικτατορία, αντιφασισμός/φασισμός κ.λπ.), άρα η κριτική στον «δικό μας» πόλο θεωρείται ύποπτη, επιζήμια ή «δώρο στον εχθρό».
Το κράτος, είτε «αμυνόμενο» είτε «επιτιθέμενο», μετατρέπει τους προλετάριους σε αναλώσιμο υλικό, μέσω της επιστράτευσης, της καταστολής, των απαγορεύσεων και της υπεράνω του ταξικού πολέμου εθνικής ενότητας. Για να σπάσει η καταστολή του πολέμου και να αμφισβητηθεί ο εθνικοποιητικός του χαρακτήρας, για να ανοίξει η δυνατότητα ταξικής ρήξης, απέναντι σε όλα τα κράτη και τα μπλοκ τους, ας στείλουμε στα τσακίδια πρώτα από όλα την εθνική συναίνεση στο όνομα του αμυνόμενου, ας υπονομεύσουμε την πειθαρχία, ας συστρατευθούμε στον μόνο πόλεμο που είναι πάντα εδώ, στον ταξικό πόλεμο και τους αυτόνομους προλεταριακούς αγώνες ενάντια στο κεφάλαιο, το κράτος του και τους πολέμους του.
Ακόμα και αν εμφανιστεί «εισβολέας», ακόμα και αν γίνει κάλεσμα από αριστερούς και αντιεξουσιαστές πατριώτες να «υπερασπιστούμε τη ζωή μας», δεν θα υποκύψουμε σε καμία αριστερής κοπής, παραπλανητική σειρήνα που μας καλεί να βαφτίσουμε ως «δικό μας πόλεμο» έναν πόλεμο που διεξάγεται μέσα στις κοινωνικές και υλικές σχέσεις του κεφαλαίου και του κράτους, δήθεν με «δικούς μας όρους», δήθεν αυτόνομα και τάχα όχι σε σύμπραξη με το κράτος. Όσο η κοινωνική αναπαραγωγή, η παραγωγή και η ένοπλη οργάνωση της κοινωνίας παραμένουν στα χέρια του κράτους, αυτό που παίζει δεν είναι κάποιο «αυτόνομο προλεταριακό αντάρτικο εγχείρημα ένοπλης αντίστασης», αλλά μόνο η υπαγωγή των εκμεταλλευόμενων στις ανάγκες της εθνικής άμυνας και της καπιταλιστικής κυριαρχίας.
Κατά γενική διαπίστωση το προλεταριάτο βρίσκεται πολυδιασπασμένο και σε θέση άμυνας λίγο πολύ οπουδήποτε στον κόσμο. Επομένως, όσο ισχύει αυτή η συνθήκη, όσο δεν υπάρχουν μαζικές αντιστάσεις στα μετόπισθεν προς τη διαμόρφωση νέων κοινωνικών σχέσεων (καταλήψεις εργασιακών χώρων, προλεταριακές αυτόνομες συνελεύσεις, επιθέσεις σε κρατικές και λοιπές καπιταλιστικές δομές, σαμποτάζ, μποϊκοτάζ, και λεηλασίες τότε ο στρατιώτης ακόμα και ως αυτοοργανωμένος αντάρτης λίγα έχει να προσφέρει με το όπλο του (ή το drone του), καθώς δεν έχει ο ίδιος από τη μεριά του τη δυνατότητα να ανατρέψει τις κοινωνικές-παραγωγικές σχέσεις. Σ’ αυτή λοιπόν τη συνθήκη, αντί να καταλήξει τελικά να υπερασπιστεί τον δικό «του» καπιταλιστικό σχηματισμό από μια δήθεν αυτόνομη θέση, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να τον σαμποτάρει, αρνούμενος να υπαχθεί στα εθνικά βιοπολιτικά σχέδια του κράτους «του».
Υπό αυτές τις συνθήκες, η ανυποταξία, η άρνηση στράτευσης και η λιποταξία δεν είναι μόνο μορφές ρήξης με την εθνική πειθαρχία, μορφές εθνοπροδοσίας απέναντι στο κράτος, αλλά και η πιο στοιχειώδης μορφή υπεράσπισης της ζωής απέναντι στη φρίκη του πολέμου.
Λιποτάκτ(ρι)ες της Καπιταλιστικής Ειρήνης
26-3-2026
[κείμενο 1]
Βιοπολιτική του πολέμου και η μανιχαϊστική λογική του ασπρόμαυρου
Πηγή : Biopolitics of war and distorted bipolar vision | anarchistnews.org
Όταν ξεσπά ο πόλεμος, τάσεις που ήδη υπήρχαν αλλά μπορούσαν να μένουν κρυμμένες ή να παρουσιάζονται ως «ανύπαρκτες» γίνονται πλήρως ορατές. Πριν από τον πόλεμο είναι εύκολο να καλύπτονται οι κρατικιστικές στάσεις με αντιαυταρχική ρητορική, σε συνθήκες πολέμου όμως γίνεται φανερό πόσο ψεύτικη και υποκριτική μπορεί να είναι αυτή η ρητορική. Στο παρακάτω σχόλιο το δείχνουμε αυτό με το παράδειγμα των Solidarity Collectives και των υποστηρικτών τους.
Σε άρθρο των Solidarity Collectives (https://www.solidaritycollectives.org/en/biopolitics-of-war-forced-deportation-of-ukrainian-children/), διαβάζουμε αποσπάσματα που παραπέμπουν στη θέση του Φουκώ για τη βιοεξουσία: «Η βιοεξουσία του σύγχρονου κράτους δεν περιορίζεται σε τιμωρητικές ή απαγορευτικές λειτουργίες, επιτηρεί τους δείκτες γεννήσεων και θανάτων, επιβάλλει εμβολιασμούς, εφαρμόζει καραντίνες και μέτρα επιστράτευσης».
Κανείς δεν θα διαφωνούσε με αυτό, ως γενικό σχήμα. Στην περίπτωση όμως των Solidarity Collectives εφαρμόζεται χειριστικά και επιλεκτικά, στρέφεται μόνο ενάντια στον ρωσικό στρατό εισβολής και τις ρωσικές κρατικές αρχές. Το άρθρο τους εφιστά την προσοχή στην αρπαγή παιδιών και στον εξαναγκαστικό εκρωσισμό τους. Ωστόσο, ούτε σε αυτό ούτε σε άλλα άρθρα τους δίνεται αντίστοιχο βάρος στις αρπαγές ανδρών από τον ουκρανικό στρατό και στην εξαναγκαστική αποστολή τους στην πρώτη γραμμή, όπου συχνά σκοτώνονται, παρότι θα προτιμούσαν να φύγουν και να βρουν ασφάλεια.
Οι Solidarity Collectives συνεχίζουν την πολεμική τους προπαγάνδα γράφοντας: «Χάρη σε μελέτη του Πανεπιστημίου Yale που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της καμπάνιας Bring Kids Back UA, γνωρίζουμε σήμερα για 19.546 παιδιά που μεταφέρθηκαν ή απελάθηκαν με τη βία στο έδαφος της ρωσικής ομοσπονδίας, όμως ο πραγματικός αριθμός δεν μπορεί να υπολογιστεί σε συνθήκες κατοχής και ενεργών εχθροπραξιών».
Γιατί το λέμε πολεμική προπαγάνδα; Επειδή πρόκειται για επιλεκτική χρήση πληροφοριών με στόχο να παρουσιαστεί το ένα εμπόλεμο κράτος ως αποκλειστικός επιτιθέμενος και το άλλο κράτος μαζί με τους μηχανισμούς στήριξής του, ως αθώα θύματα. Μιλούν για 19.546 παιδιά που εκτοπίστηκαν με τη βία. Όμως, ενώ ο αριθμός των ανδρών στην ουκρανία που στέλνονται με τη βία στο μέτωπο ξεπερνά αυτό το μέγεθος, δεν αναφέρουν τίποτα, ούτε γράφουν καθαρά για αυτό που συμβαίνει και ότι είναι αναγκαίο να παλέψουμε ενάντιά του, όπως είναι αναγκαίο να παλέψουμε και ενάντια στην αρπαγή παιδιών από τη ρωσική ομοσπονδία.
Οι Solidarity Collectives συνεχίζουν: «Πρόκειται για ένα κλασικό παράδειγμα βιοπολιτικής με λογική ολοκληρωτισμού: με πρόσχημα τη “διάσωση” ή την “εκκένωση”, το παιδί γίνεται αντικείμενο κρατικής πολιτικής, η ζωή του σχεδιάζεται, αλλοιώνεται και αξιοποιείται, σαν να μην είναι πρόσωπο αλλά εργαλείο. Στην ουσία, είναι η αποικιοποίηση του μέλλοντος».
Μπορεί καμιά και πάλι να συμφωνήσει. Και πάλι, όμως. προκύπτει το ερώτημα: γιατί οι Solidarity Collectives δεν υιοθετούν την ίδια οπτική για τους προλετάριους που στην ουκρανία γίνονται αντικείμενο ουκρανικής κρατικής πολιτικής, ανθρώπους των οποίων η ζωή σχεδιάζεται, αλλοιώνεται και αξιοποιείται σαν να μην είναι πρόσωπα αλλά εργαλεία;
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, παλιά και σύγχρονα, που δείχνουν ότι ο πόλεμος καταστρέφει τους ανθρώπους όχι μόνο μέσω της εξόντωσης, αλλά και μέσω της πίεσης να αλλάξουν ως πρόσωπα όσοι καταφέρνουν να επιβιώσουν. Τα θύματα του πολέμου συχνά μετατρέπονται και τα ίδια σε θύτες ή σε ανοιχτούς, ή «σιωπηλούς», υποστηρικτές των θυτών. Ευαισθητοποιούνται απέναντι σε συγκεκριμένες μορφές πόνου, αλλά μένουν αδιάφοροι απέναντι σε άλλες. Για παράδειγμα, εκφράζουν συμπόνια για παιδιά που απάγονται από τον στρατό εισβολής, αλλά δεν δείχνουν την ίδια συμπόνια για άνδρες που αρπάζονται και στέλνονται στον θάνατο από τον «εγχώριο» στρατό. Εδώ εμφανίζεται μια στρεβλή μανιχαϊστική αντίληψη: ο στρατός εισβολής ως απόλυτο κακό, ο στρατός του κράτους που αμύνεται ως καθαρό καλό. Απομένουν μόνο δύο πόλοι, χωρίς τίποτε ενδιάμεσα. Και αυτοί οι πόλοι συχνά περιγράφονται με αφηρημένη ρητορική «καλού–κακού» ή με την αναπαραγωγή ψευδών αντιθέσεων, όπως φασισμός/αντιφασισμός, δικτατορία/δημοκρατία, ιμπεριαλισμός/αντιιμπεριαλισμός κ.ο.κ.
Αφού η αντίληψη της πολεμικής κατάστασης είναι τόσο στρεβλή, δεν είναι περίεργο που, ενώ η αρπαγή παιδιών από τον ρωσικό στρατό παρουσιάζεται ως έγκλημα πολέμου, πράγμα που αναμφίβολα είναι, η αρπαγή ανδρών στρατεύσιμης ηλικίας βαφτίζεται «αναγκαία άμυνα» ή απλώς αποσιωπάται. Όσοι και όσες υπερασπίζονται αυτή τη λογική κατηγορούν τους επικριτές τους για «πουτινισμό» ή ότι υιοθετούν φιλορωσική προπαγάνδα. Κατά τη γνώμη τους, δεν πρέπει να αναδεικνύουμε τις αρπαγές και την εξαναγκαστική θυσία ανδρών στην ουκρανία, επειδή ο Πούτιν αξιοποιεί το φαινόμενο αυτό στη δική του πολεμική προπαγάνδα. Σαν να μιλάμε γι’ αυτό για τους ίδιους λόγους που το επικαλείται ο Πούτιν. Οφείλουμε να μιλάμε για κρίσιμα ζητήματα, ακόμη κι αν τα εκμεταλλεύεται ο εχθρός. Οφείλουμε να ξεκαθαρίζουμε τα δικά μας κίνητρα, συμβάλλοντας έτσι σε μια συνολική διέξοδο που, πέρα από την αντιμετώπιση των αρπαγών που πραγματοποιούνται τόσο από τη ρωσία όσο και από την ουκρανία, θα περιλαμβάνει και την αντιμετώπιση της προπαγάνδας του Πούτιν και των πρακτικών όλων των ιμπεριαλιστικών μπλοκ.
Εδώ ασκούμε κριτική σε κάτι γνωστό σε όσους κοιτούν πίσω στα γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Χίτλερ, οι ναζί, οι θάλαμοι αερίων, το Ολοκαύτωμα, η πολεμική επέκταση, όλα αυτά χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογηθεί η σιωπή γύρω από τα γκουλάγκ του Στάλιν ή την καταστολή του εργατικού κινήματος στις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία. Και όχι μόνο για να υπάρξει σιωπή, αλλά και για να συγκροτηθεί συμμαχία με τον αμερικανικό, τον βρετανικό και τον «σοβιετικό» ιμπεριαλισμό στο όνομα του αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου. Άλλες εποχές, άλλοι πόλεμοι, όμως η ίδια τάση παραμένει: να «υπερασπιζόμαστε» ή να υποβαθμίζουμε την εγχώρια τυραννία, επειδή ο «εξωτερικός» εχθρός παρουσιάζεται ως ο μεγαλύτερος και πιο απειλητικός απ’ όλους και, επιπλέον, αξιοποιεί την τυραννία σε ορισμένα εδάφη για να «νομιμοποιεί» τη δική του τυραννία.
Οι Solidarity Collectives γράφουν: «Η ρωσία συχνά καλύπτει την επιθετικότητά της ως «αντιφασιστικό αγώνα», επικαλούμενη ρητορική απελευθέρωσης, όμως η πρακτική των απελάσεων, του εξαναγκασμένου εκρωσισμού και της εξάλειψης της ταυτότητας των παιδιών δεν είναι καμία ανθρωπιστική αποστολή. Είναι πράξη ιμπεριαλιστικής βίας, που δικαιολογείται από τη λογική της βιοπολιτικής».
Συμφωνούμε! Θα θέλαμε όμως να προσθέσουμε ένα κρίσιμο γεγονός: η ουκρανία συχνά καλύπτει τη δική της επιθετικότητα ως «αντιιμπεριαλιστικό αγώνα», επικαλούμενη ρητορική απελευθέρωσης, όμως η πρακτική των απελάσεων, της εξαναγκαστικής στρατολόγησης και της απαγόρευσης εξόδου από τη ζώνη του πολέμου δεν είναι καμία ανθρωπιστική αποστολή. Είναι πράξη ιμπεριαλιστικής βίας, που δικαιολογείται από τη λογική της βιοπολιτικής.
Και σε όσους θα ήθελαν να υποβαθμίσουν αυτή τη βία αμφισβητώντας τον ιμπεριαλιστικό της χαρακτήρα, υπενθυμίζουμε ένα απλό γεγονός: ο ουκρανικός στρατός εξαρτάται από στρατιωτικές προμήθειες της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Άρα είναι δύσκολο να υποστηριχθεί ότι, από τη μία, υπάρχει ένας ιμπεριαλιστής επιτιθέμενος, η ρωσία, και από την άλλη ένα μη ιμπεριαλιστικό θύμα που απλώς αμύνεται, η ουκρανία. Ένας σύμμαχος ιμπεριαλιστικών δυνάμεων δύσκολα μπορεί να αρνηθεί τη συμμετοχή του σε ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που εξοπλίζουν την ουκρανία εξοπλίζουν και το Ισραήλ, το οποίο διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα. Η αποσιώπηση αυτών των συνδέσεων σίγουρα δεν μας βοηθά να αναπτύξουμε μια σοβαρή ανάλυση που θα επέτρεπε να αλλάξουμε την πραγματικότητα με τρόπο ουσιαστικό. Η κακή ανάλυση οδηγεί σε κακά συμπεράσματα και τα κακά συμπεράσματα οδηγούν σε τραγικές πρακτικές.
-Anonymous anarchists
– February 2026
Source : Biopolitics of war and distorted bipolar vision | anarchistnews.org
[κείμενο 2]
Ενάντια στα drones της «αντίστασης». Ενάντια στην πίσω από τον πόλεμο στοιχισμένη αριστερά. Σχετικά με την καμπάνια των Solidarity Collectives στην Ιταλία
Πηγή: Proti „resistentním“ dronům. Proti zmanipulované levici. O kampani Solidarity Collectives v Itálii |antimilitarismus.noblogs.org
Η καμπάνια των Solidarity Collectives στην Ιταλία, που ξεκινά με μια πρώτη στάση στο Cecchi Point του Τορίνο την 1η Απριλίου, με στόχο τη συλλογή χρημάτων για drones και νάρκες, συνιστά ένα ακόμη βήμα στην κανονικοποίηση του μιλιταρισμού μέσα στους χώρους της «αριστεράς». Αυτό που αυτοί οι δήθεν αναρχικοί, στρατευμένοι στον στρατό του Ζελένσκι, παρουσιάζουν ως «αλληλεγγύη» προς τον ουκρανικό πληθυσμό, μεταφράζεται στην πράξη σε άμεση υλική στήριξη του στρατιωτικού μηχανισμού ενός κράτους που υποστηρίζεται από το ΝΑΤΟ. Εδώ συντελείται μια θεμελιώδης ρήξη: από την αλληλεγγύη μεταξύ των εκμεταλλευόμενων και των θυμάτων του πολέμου, περνάμε στην ενίσχυση ιεραρχικών και καταναγκαστικών δομών στην υπηρεσία του τεχνο-κεφαλαίου και των ελίτ.
Η πραγματικότητα απέχει πολύ από εκείνη που προπαγανδίζουν οι υποστηρικτές του πολέμου. Στην Ουκρανία, όπως και στη Ρωσία, αναπτύσσεται ένα ολοφάνερο φαινόμενο άρνησης ενός πολέμου που έχει ήδη αφήσει πίσω του δύο εκατομμύρια νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους: λιποταξία, ανυποταξία στη στράτευση, ατομικά και συλλογικά σαμποτάζ, αντίσταση στους δρόμους ενάντια στις στρατιωτικές επιδρομές αρπαγής ανδρών παγιδευμένων εντός των συνόρων οι οποίοι υπόκεινται σε στρατιωτικό νόμο. Αυτή η αντίσταση, που συστηματικά εξαφανίζεται από τον κυρίαρχο λόγο, αποτελεί μία από τις βασικές γραμμές ρήξης στο εσωτερικό των κοινωνιών που έχουν συρθεί στον πόλεμο.
Δεν υπάρχει καμία γενικευμένη «λαϊκή αντίσταση». Ένα ολοένα μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού δεν βλέπει ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στην εξουσία που το καταπιέζει και σε αυτή που πρόκειται να το καταπιέσει, «δύο στρατώνες της ίδιας φυλακής». Η λιποταξία και η εγκατάλειψη στρατιωτικών μονάδων από εκείνους που στέλνονται στο θάνατο στο μέτωπο και που μερικές φορές επιτίθενται ακόμα και στους ίδιους τους διοικητές τους και τους στρατολόγους πολλαπλασιάζονται: εμφανή σημάδια της εσωτερικής αποσύνθεσης των ίδιων των στρατών, που όχι μόνο κινητοποιούν κρατούμενους και ασθενείς, αλλά χρησιμοποιούν και drones για να αναπληρώσουν την έλλειψη ανδρών ή για να κυνηγήσουν όσους διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να φύγουν διασχίζοντας τα Καρπάθια.
Είναι αυτό ακριβώς το πραγματικό πεδίο σύγκρουσης και ανυπακοής στις διαταγές των ελίτ, αυτή τη χειροπιαστή απόρριψη και άρνηση, θα όφειλε να στηρίζει μια διεθνιστική και ντεφετιστική σκοπιά. Όχι τη συγκέντρωση χρημάτων για drones και νάρκες που προορίζονται για τον στρατό και για τις δυτικές δυνάμεις. Όχι την ενίσχυση της καταστροφικής δύναμης του πολεμικού μηχανισμού, που την βαφτίζουν «αντιεξουσιαστική αντίσταση». Το να στηρίζεις υλικά αυτούς που παίρνουν εντολές από αξιωματικούς του στρατού σημαίνει να αντιτάσσεσαι σε αυτούς που αρνούνται να πεθάνουν για το κράτος, σε αυτούς που αποφεύγουν την καθολική επιστράτευση, σε αυτούς που επιτίθενται στους μηχανισμούς του. Σημαίνει να συμβάλλεις στην ενίσχυση των δυνατοτήτων ελέγχου και βίας εκείνων που διατάζουν, καθώς και του τεχνολογικού μηχανισμού που τους στηρίζει, ο οποίος σήμερα συνοδεύεται και από μια ρητορική περί χειραφέτησης των γυναικών με στολή και περί αντιπατριαρχίας υπό στρατιωτική εξουσία. Κι όμως, είναι οι γυναίκες εκείνες που στέκονται εμπόδιο στους δρόμους απέναντι στους στρατιωτικούς που επιχειρούν να συλλάβουν και να στρατολογήσουν με τη βία νέους ανθρώπους.
Ο επαναστατικός ντεφετισμός δεν είναι μια ηθική στάση, αλλά μια ταξική θέση, η θέση εκείνων που βρίσκονται στον πάτο και παλεύουν ενάντια σε ένα σύστημα που τους εκμεταλλεύεται ή τους αποκλείει ολοένα και περισσότερο. Όπως έγραφε η Simone Weil, ο πόλεμος είναι πρώτα απ’ όλα υπόθεση εσωτερικής πολιτικής: εδραιώνει τον έλεγχο, την πειθαρχία και την υποταγή στο εσωτερικό της κοινωνίας. Ποια είναι η θέση των Solidarity Collectives απέναντι στην ουκρανική ολιγαρχία και στην κρατική εξουσία, της οποίας τη στρατιωτική ικανότητα ενισχύουν έμπρακτα; Ποια είναι η θέση των υποστηρικτών τους απέναντι στην ιταλική κυβέρνηση και τη δυτικό επιστημονικο-στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα, που τρέφεται από βομβαρδισμούς και γενοκτονίες για να αναπτύσσει και να δοκιμάζει νέα τεχνολογικά όπλα, τα οποία χρησιμοποιούνται και εδώ;
Έτσι, η ρητορική της «αντίστασης» χρησιμεύει για να συγκαλύψει μια πολύ λιγότερο ευγενή πραγματικότητα: ζητούν τη χρηματοδότηση θανατηφόρων μηχανισμών που προορίζονται για τον ιεραρχικό και κατασταλτικό στρατιωτικό-βιομηχανικό μηχανισμό, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό μέτωπο. Στην Ουκρανία, αυτός ο μηαχισμός απαγάγει άνδρες στους δρόμους, καταστέλλει όσους αποφεύγουν τη στρατιωτική θητεία και μετατρέπει την περιοχή σε πειραματικό εργαστήριο προηγμένων στρατιωτικών τεχνολογιών που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη στην υπηρεσία του παγκόσμιου κεφαλαίου. Ό,τι δοκιμάζεται και τελειοποιείται εκεί, συχνά «χειροκίνητα» και σε μικρή κλίμακα, εφαρμόζεται στη συνέχεια εδώ και αλλού, σε εγκαταστάσεις ελέγχου των συνόρων, σε αστυνομικές επιχειρήσεις, σε δυτικά στρατιωτικά συστήματα.
Ο εχθρός, λοιπόν, δεν βρίσκεται «μακριά», αλλά πρώτα απ’ όλα «μέσα στο ίδιο σου το σπίτι». Δεν είναι ο στρατιώτης στην άλλη πλευρά του μετώπου, αλλά το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων και των μηχανισμών που, εδώ και τώρα, υπηρετούν την εκμετάλλευση, τον έλεγχο και την εξόντωση όσων θεωρούνται απειλή ή πλεονάζοντες για τον ολοκληρωτισμό του τεχνο-καπιταλισμού. Γι’ αυτό και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η πραγματική διαχωριστική γραμμή δεν περνά ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, αλλά ανάμεσα σε όσους στηρίζουν αυτόν τον πόλεμο και σε όσους στηρίζουν την άρνησή του· ανάμεσα σε όσους συντάσσονται με τους κρατικούς στρατούς και τις τεχνολογίες τους — ακόμη κι όταν μεταμφιέζουν αυτή τη στράτευση με ένα κυκλωμένο Α — και σε όσους αρνούνται να συμμετάσχουν σε αυτόν τον μηχανισμό. Η απάντηση δεν μπορεί να είναι η αδιαφορία. Είναι αναγκαίο να πάρουμε θέση, να αμυνθούμε και να δράσουμε απέναντι στην πολεμοκάπηλη αριστερά. Στο πλευρό όλων των λιποτακτών.
24 Μαρτίου 2026
Οι μέχρι στιγμής γνωστές ημερομηνίες της καμπάνιας των Solidarity Collectives στην Ιταλία είναι οι εξής: 1 Απριλίου Τορίνο, 2 Απριλίου Μπάρι, 8 Απριλίου Πάδοβα, 10 Απριλίου Μπολόνια, 12 Απριλίου Μιλάνο.
Κείμενο από το 4ο τεύχος του περιοδικού Disfare
***
ENGLISH VERSION
The Biopolitics of War—But Only on One Side—and the Campaign for the Drones of “Resistance”
Introductory Note from Deserters of Capitalist Peace
What follows are translations of two texts that raise important questions about what we mean by resistance, solidarity, and refusing war.
Can one speak about the forced transfer of Ukrainian children to Russia, and about the way this is framed in terms of “biopolitics,” without also speaking about how the same state logic of the “management of life” is glossed over when it comes to Ukraine? That is, without speaking about violent conscription, the four-year ban on men aged 18 to 60 leaving the country (until recently), and their forced deployment to the front?
The comrades, the “anonymous anarchists,” who criticise the Solidarity Collectives do not deny the crime of abducting and Russifying children. On the contrary, they are trying to show how this double standard ends up marketing the logic of the “lesser evil,” that is, the acceptance of the violence of “our own” state as necessary. They are trying to show how a revolutionary anti-war position is distorted into a popular-front one and sinks into the swamp of state antifascism, where war, instead of being understood as a conflict between states and capitals, one that goes hand in hand with the repression of the “internal enemy,” is translated into a moral binary (democracy/dictatorship, antifascism/fascism, and so on). As a result, criticism of “our own” side comes to be treated as suspect, harmful, or a “gift to the enemy.”
The state, whether “defending itself” or “attacking,” turns proletarians into expendable material through conscription, repression, prohibitions, and a national unity placed above class war. If war’s repression is to be broken and its nationalising character challenged, if the possibility of a class rupture is to be opened up, then against all states and all their blocs, let us first of all send national consensus in the name of the “defending” side to hell; let us undermine discipline; let us enlist in the only war that is always already here, the class war and the autonomous proletarian struggles against capital, its state, and its wars.
Even if an ‘invader’ appears, and left-wing and anti-authoritarian patriots call on us to ‘defend our lives,’ we will not bow to the misleading siren song of a left-coloured patriotism. We will not rename as ‘our own war’ a war fought within the social and material relations of capital and the state, not even when this is done in the language of ‘autonomy,’ ‘our own terms,’ and an alleged distance from collaboration with the state.As long as social reproduction, production, and the armed organisation of society remain in the hands of the state, what is at stake is not some “autonomous proletarian guerrilla project of armed resistance,” but only the subsumption of the exploited to the needs of national defence and capitalist domination.
By and large, the proletariat remains highly fragmented and on the defensive more or less everywhere in the world. Therefore, so long as this condition holds, so long as there is no mass resistance in the rear capable of shaping new social relations—occupations of workplaces, autonomous proletarian assemblies, attacks on state and other capitalist structures, sabotage, boycotts, and looting—then the soldier, even as a self-organised guerrilla fighter, has little to offer with his weapon (or his drone), since he himself has no capacity, from his own side, to overturn the social and productive relations. In such conditions, instead of ultimately being drawn into defending ‘his own’ capitalist formation under the guise of autonomy, the best thing he can do is sabotage it, by refusing to submit to the national biopolitical designs of ‘his’ state.
Under these conditions, insubordination, refusal of military service, and desertion are not only forms of rupture with national discipline, forms of treason against the nation in the eyes of the state, but also the most elementary form of defending life against the horror of war.
Deserters of Capitalist Peace
26-3-2026
[text 1]
Biopolitics of war and distorted bipolar vision
source: https://anarchistnews.org/index.php/content/biopolitics-war-and-distorted-bipolar-vision
When war breaks out, tendencies that already existed but could be hidden or denied become fully apparent. Before war, it is easy to mask statist attitudes with anti-authoritarian rhetoric, but in times of war, it becomes clear how false and hypocritical this rhetoric can be. In the following commentary, we demonstrate this using the example of Solidarity Collectives and their supporters.
In an article by Solidarity Collectives, (https://www.solidaritycollectives.org/en/biopolitics-of-war-forced-deportation-of-ukrainian-children/) we can read passages referring to Foucault’s thesis on biopower: “The biopower of the modern state is not limited to punitive or prohibitive functions; it monitors birth and death rates, mandates vaccinations, enforces quarantines and mobilization measures.”
While this statement is true, in the case of Solidarity Collectives, it is applied in a manipulative and selective manner only to the invading Russian army and the Russian state authorities. Their article draws attention to the abduction of children and their forced assimilation. However, neither this nor any other of their articles pays the same amount of attention to the abductions of men by the Ukrainian army and their forced deployment to the front lines, where they often die, even though they would prefer to leave and go to safety.
Solidarity Collectives continue their war propaganda by claiming: “Thanks to a Yale University study conducted as part of the Bring Kids Back UA campaign, we currently know of 19,546 children who have been forcibly transferred or deported to the territory of the Russian Federation — but the actual number of children cannot be calculated under conditions of occupation and active hostilities.“
Why do we call it war propaganda? Because it involves selective use of information with the aim of portraying one state at war as the aggressor and other state (or pro-state) actors as innocent victims. They talk about 19,546 forcibly displaced children. Although the number of men in Ukraine forcibly displaced to the front exceeds this number, they do not mention this figure or write about the fact that this is happening and that it is necessary to fight against it, just as it is necessary to fight against the abduction of children by the Russian Federation.
Solidarity Collectives continue: “This is a textbook example of biopolitics in a totalitarian style: under the pretext of “rescue” or “evacuation,” the child becomes an object of state policy — their life is planned, altered, and utilized, as if they are not a person but a tool. In essence, it is the colonization of the future.”
Again, one can agree. And again, one can ask the question: Why don’t Solidarity Collectives take the same perspective on the proletarians who are becoming the subject of Ukrainian state policy in Ukraine—whose lives are planned, altered, and utilized as if they were not a person but a tool?
There are many examples from the past and present that war destroys human beings not only through extermination, but also through pressure to change the personal character of those who manage to survive. Victims of war often become aggressors themselves or open or “silent” supporters of aggressors. They are sensitive to specific suffering, but remain indifferent to others. For example, they express sympathy for children kidnapped by the invading army, but men who are kidnapped and sent to their deaths by the “domestic” army do not receive such sympathy. There is a distorted bipolar view here: the invading army is absolute evil, the army of the occupied state is pure good. Only two poles are seen, and nothing in between. Moreover, these poles are often described in abstract rhetoric of good versus evil or by reproducing false opposites such as fascism versus anti-fascism, dictatorship versus democracy, imperialism versus anti-imperialism, etc.
If the perception of the war situation is so distorted, it is no wonder that while the abduction of children by the Russian army is portrayed as a war crime—which it undoubtedly is—the abduction of men of military age is labeled as necessary defense or even ignored altogether. Those who advocate this logic accuse their critics of Putinism or of sharing pro-Russian propaganda. According to them, we must not draw attention to the abductions and forced sacrifice of men in Ukraine because Putin uses this phenomenon in his war propaganda. As if our reasons for talking about something were the same as Putin’s motivations. We must talk about important issues, even if our enemy exploits the same issues. We must clearly reveal our different motivations, thereby contributing to a comprehensive solution that, in addition to combating abductions—carried out by both Russia and Ukraine—also includes combating Putin’s propaganda and the practices of all imperialist blocs.
We criticize here what is well known to those who look back on the events of World War II. Hitler, the Nazis, gas chambers, the Holocaust, war expansion—all of this was used to justify silence about Stalin’s gulags or repression of the labor movement in America and Great Britain. But not only to remain silent, also to join forces with American, British, and “Soviet” imperialism in the name of the anti-fascist popular front. Different times, different wars, but still the same tendency to “defend” or downplay domestic tyranny because the “external” enemy is portrayed as the greatest, most threatening of all and, moreover, exploits tyranny in certain territories in its propaganda to “defend” its own tyranny.
Solidarity Collectives say: “Russia often masks its aggression as “anti-fascist struggle,” invoking liberation rhetoric, but the practice of deportation, forced Russification, and erasure of children’s identities is no humanitarian mission. It is an act of imperial violence, justified by the logic of biopolitics.”
We agree with this. However, we would like to add an important fact: Ukraine often masks its aggression as an “anti-imperialist struggle” invoking liberation rhetoric, but the practice of deportations, forced conscription, and travel bans from the war zone is not a humanitarian mission. It is an act of imperial violence, justified by the logic of biopolitics.
And to all those who would like to downplay this violence by questioning its imperialist nature, we would like to remind them of one fact: the Ukrainian army is dependent on military supplies from European and American imperialism, so it is difficult to argue that on the one hand there is an imperialist aggressor — Russia — and on the other, a defending non-imperialist victim — Ukraine. An ally of the imperialist powers can hardly deny its participation in imperialist aggression. The imperialist actors providing military equipment to Ukraine are also providing it to Israel, which is committing genocide in Gaza. Ignoring these connections will certainly not help us develop a serious analysis that would enable us to constructively change reality. Bad analysis leads to bad conclusions, and bad conclusions lead to tragic practices.
– Anonymous anarchists
– February 2026
source: https://anarchistnews.org/index.php/content/biopolitics-war-and-distorted-bipolar-vision
[text 2]
Against the Drones of “Resistance.” Against the Left That Has Fallen in Behind the War. On the Solidarity Collectives Campaign in Italy
The Solidarity Collectives campaign in Italy, beginning with its first stop at Cecchi Point in Turin on April 1 and aimed at raising money for drones and mines, marks yet another step in the normalization of militarism within the spaces of the “left.” What these self-proclaimed anarchists, now enlisted in Zelensky’s army, present as “solidarity” with the people of Ukraine amounts in reality to direct material support for the military apparatus of a NATO-backed state. What is at stake here is a fundamental break: solidarity among the exploited and the victims of war is replaced by support for hierarchical and coercive structures serving techno-capital and the elites.
Reality looks very different from the picture painted by the cheerleaders of war. In Ukraine, as in Russia, a visible and growing refusal of a war that has already left behind two million dead, wounded, and missing is taking shape: desertion, draft resistance, individual and collective sabotage, and resistance in the streets against military roundups targeting men trapped inside the country’s borders under martial law. This refusal, systematically erased from dominant discourse, is one of the main lines of fracture within the societies dragged into war.
There is no generalized “popular resistance.” A growing share of the population sees no real difference between the power that oppresses them now and the one that will oppress them next: “two barracks in the same prison.” Desertion and the abandonment of military units by those sent to die at the front are on the rise, and in some cases these same soldiers turn against their commanders and recruiters. These are clear signs of the internal decomposition of the armies themselves, which not only mobilize prisoners and the sick, but increasingly rely on drones to make up for the shortage of men or to hunt down those risking their lives to flee across the Carpathians.
It is precisely this real field of conflict and disobedience to the orders of the elites, this tangible refusal, that an internationalist and defeatist perspective ought to support. Not fundraising for drones and mines destined for the army and the Western powers. Not boosting the destructive force of the war machine while dressing it up as “anti-authoritarian resistance.” To materially support those who take orders from army officers means siding against those who refuse to die for the state, against those who evade total mobilization, against those who strike at its machinery. It means helping strengthen the capacities for control and violence of those in command, along with the technological apparatus that sustains them—an apparatus now wrapped in rhetoric about women’s emancipation in uniform and anti-patriarchy under military authority. And yet it is women, too, who put themselves in the way when the military tries to seize and forcibly conscript young people in the streets.
Revolutionary defeatism is not a moral posture but a class position: the position of those at the bottom, fighting against a system that exploits them and increasingly discards them. As Simone Weil wrote, war is first and foremost a matter of domestic politics: it consolidates control, discipline, and subordination within society itself. What is the position of Solidarity Collectives toward the Ukrainian oligarchy and the state power whose military capacity they are actively helping to strengthen? What is the position of their supporters toward the Italian government and the Western scientific-military-industrial complex, which feeds on bombings and genocides in order to develop and test new technological weapons—weapons that are used here as well?
The rhetoric of “resistance” thus serves to cover up a far less noble reality: people are being asked to finance instruments of death for a hierarchical and repressive military-industrial apparatus, on both the external and internal fronts. In Ukraine, that apparatus snatches men off the streets, represses those who evade conscription, and turns the territory into a testing ground for advanced military technologies based on artificial intelligence and placed at the service of global capital. What is tested and refined there, often in improvised forms and on a small scale, is later applied here and elsewhere: in border-control systems, policing operations, and Western military infrastructures.
The enemy, then, is not “far away,” but first of all “at home.” It is not the soldier on the other side of the front, but the whole set of social relations and mechanisms that, here and now, serve to exploit, control, and eliminate those deemed a threat or surplus by techno-capitalist totalitarianism. That is why, today more than ever, the real line of division does not run between East and West, but between those who support this war and those who support its refusal; between those who line up behind state armies and their technologies—even when they disguise that alignment with a circled A—and those who refuse to take part in this machinery. Indifference is not an option. We need to take sides, defend ourselves, and act against the warmongering left. Alongside all deserters.
24 March 2026
The dates announced so far for the Solidarity Collectives campaign in Italy are as follows: April 1, Turin; April 2, Bari; April 8, Padua; April 10, Bologna; April 12, Milan.
Text from the fourth issue of the magazine Disfare.